Wikipedysta:Wybielacz/Royal Rumble
- Osobny artykuł:
Pomysłodawca | |
---|---|
Promocja | |
Brandy | |
Pierwsza gala | |
Przewodnie typy walk |
Royal Rumble jest cyklem gal pay-per-view profesjonalnego wrestlingu, którego gale są produkowane co styczeń przez federację WWE[1]. Główną atrakcją tego cyklu jest rodzaj battle royalu[2] nazywany Royal Rumble matchem. Pierwsza gala wyjątkowo nie była nadawana w systemie pay-per-view i była oryginalnie pokazywana w telewizji na kanale USA Network. Dodatkowo, w pierwszym w historii Royal Rumble matchu wystąpiło wyjątkowo dwudziestu wrestlerów. Podczas przyszłorocznej edycji wzięło udział tradycyjne trzydzieści osób. Cykl jest częścią "wielkiej czwórki" razem z WrestleManią, SummerSlam i Survivor Series[3]. Royal Rumble jest określane jako jedno z najbardziej popularnych gal pay-per-view w historii federacji[4].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Walka
[edytuj | edytuj kod]Royal Rumble bazuje na klasycznym Battle Royal matchu, w którym kilkunastu wrestlerów eliminuje się poprzez wypchnięcie przeciwnika z ringu nad górną liną, gdzie obie stopy muszą dotknąć podłogi[1][2][5]. Zwycięzcą meczu jest ostatni wrestler, który sam pozostał w ringu[1][4].
Royal Rumble różni cię od klasycznego Battle Royalu tym, iż uczestnicy nie wchodzą do ringu w tym samym czasie, a "otrzymują" numerki, głównie poprzez loterię, która jest przeprowadzana przed galą[1]. W teorii, osoba z większym numerkiem na większe szanse na wygraną, gdyż wchodzi później do ringu. Mecz się rozpoczyna, gdy w ringu znajdują się wrestlerzy, którzy wylosowali numerki #1 i #2. Następnie przez cały okres trwania meczu wchodzi 28 kolejnych wrestlerów zgodnie omówionym odstępem czasowym, głównie co 90 sekund lub dwie minuty[1]. Pomysłodawcą tego formatu jest Pat Patterson[6]. Do dnia dzisiejszego, tylko czterech wrestlerów, którzy rozpoczynali pojedynek, wygrało Royal Rumble, a są to Shawn Michaels, Vince McMahon, Chris Benoit oraz Rey Mysterio. Szczęśliwym numerkiem, przy którym wygrało najwięcej wrestlerów, jest numerek 27. Alberto Del Rio wygrał jedyny 40-osobowy Royal Rumble match.
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Royal_Rumble_match.jpg/220px-Royal_Rumble_match.jpg)
W 2000, The Rock został uznany za zwycięzcę na potrzeby storyline'u. Później się okazało, iż jego stopa dotknęła podłogi przed eliminacją ostatniej osoby, jaką był Big Show. Na gali No Way Out odbyła się walka pomiędzy tą dwójką, gdzie zwycięzca miał otrzymać pojedynek o WWF Championship na WrestleManii 2000 przeciwko panującemu mistrzowi, Triple H'owi. Big Show zwyciężył tę walkę z pomocą Shane'a McMahona. W marcu, Rock pokonał Big Showa w kolejnym rewanżu na tygodniówce Raw z pomocą Vince'a McMahona, który zagwarantował mu title shot i przemianował mecz z WrestleManii na triple threat, który później został zmieniony w Fatal-4 Way z udziałem czterech osób (Linda McMahon dołączyła Micka Foley'a do walki).
Chociaż większość eliminacji jest spowodowana przez aktywnych uczestników, zdarzały się również inne rodzaje eliminacji, które są legalne, w tym osobiste eliminacje (np. André the Giant uciekający z ringu po zobaczeniu węża w 1989, Kane eliminujący samego siebie w 1999, Drew Carey wychodzący z ringu w 2001; jednakże w 1992, eliminacja Randy'ego Savage'a przez siebie nie została uznana i powrócił do walki) i eliminacje przez wcześniej wyeliminowanych uczestników (np. The Undertaker eliminujący Mavena w 2002 czy też Kurt Angle eliminujący Shawna Michaelsa w 2005). Dodatkowo, jeśli kontuzjowany wrestler zostanie zabrany przez sztab medyczny, może powrócić do walki do czasu zakończenia pojedynku (np. Steve Austin w 1999), lecz jeśli mecz zakończy się bez kontuzjowanego wrestlera, zostanie on uznany za wyeliminowanego (np. Scotty 2 Hotty w 2005).
Nagrodą za wygranie Royal Rumble z 1992 był WWF Championship[7]. Począwszy od 1993, tradycją stało się to, iż zwycięzca ma gwarantowaną walkę o WWE World Championship na WrestleManii[8]. W 2002 utworzono World Heavyweight Championship, przez co od 2003 do 2013 zwycięzca mógł wybrać czy chce walczyć o tytuł WHC czy o tytuł WWE[8]. Wraz z przywróceniem ECW World Championship w środku 2006, tytuł stał się trzecim wyborem[9]. Od 2001 do 2007, każdemu zwycięzcy Royal Rumble matchu udało się zdobyć tytuł na WrestleManii[10]. Po wygraniu Royal Rumble matchu z 2008, John Cena został jedynym zwycięzcą, który wybrał walkę o pas na innej gali (No Way Out 2008) niż WrestleMania[11]. Został również pierwszą osobą od 2000, która wygrała Royal Rumble match, ale przegrała późniejszą walkę o tytuł.
Zwycięzca Royal Rumble ma możliwość postawienia na szali swojej szansy na walkę o tytuł. Pierwszy raz tak się stało w 1996, gdy Shawn Michaels zaryzykował swój title shot na WrestleManię XII w meczu przeciwko Owenowi Hartowi na gali In Your House 6. Drugi raz tak się zdarzyło w 1999, gdzie Stone Cold Steve Austin zaoferował poddanie swojej szansy na tytuł dla Big Boss Mana. Oryginalnie, Austin został wyeliminowany jako ostatni, lecz zwycięzca Vince McMahon sam zrezygnował z walki o tytuł i zdecydował, że jeśli da radę pokonać Austina w steel cage matchu na gali St. Valentine's Day Massacre: In Your House, to Boss Man będzie pretendentem. Austin wygrał i zagwarantował sobie walkę o tytuł. Trzeci raz był w 2002, gdy Kurt Angle przekonał Triple H'a do postawienia na szali jego walki o tytuł na WrestleManii X8 w walce na gali No Way Out, którą Angle wygrał. Jednakże, Triple H później pokonał Angle'a w rewanżu i odzyskał jego prawo do walki o tytuł. Kolejny raz wydarzyło się to w 2006, gdy Randy Orton przekonał Reya Mysterio do walki na gali No Way Out o prawo do walki o tytuł na WrestleManii 22, który Orton wygrał. Mysterio został jednak dodany do walki na WrestleManii, przemieniając ją w walkę trzech osób i wygrywając World Heavyweight Championship. 25 lutego 2013 na Raw, John Cena obronił prawo do walki o WWE Championship na WrestleManii 29, pokonując CM Punka. 22 lutego 2015 na gali Fastlane, Roman Reigns pokonał Daniela Bryana i obronił prawo do walki o WWE World Heavyweight Championship na WrestleManii 31.
W historii odbyło się siedem Royal Rumble matchów mających miejsce poza galą pay-per-view. Pierwszy miał miejsce 17 stycznia 1994 w Madison Square Garden, gdzie Owen Hart wyelinował jako ostatniego Fatu. Drugi miał miejsce na gali typu house show w Osaka Castle Hall 9 maja 1994, gdzie The Undertaker jako ostatniego wyeliminował Bam Bam Bigelowa. Trzecia walka odbyła się na tygodniówce Raw is War w 1998, gdzie w 10-Tag Team Royal Rumble wyszli zwycięsko Kane i Mankind. Czwarty odbył się na rok później na Raw is War i był znany jako Corporate Rumble, gdzie Chyna wyeliminowała jako ostatniego Vince'a McMahona i otrzymała numerek 30. w tegorocznym Royal Rumble matchu. Piąty odbył się na tygodniówce Smackdown! w 2004, gdzie Eddie Guerrero zwyciężył eliminując jako ostatniego Kurta Angle, otrzymując prawo do walki z Brockiem Lesnarem na gali No Way Out o WWE Championship. Szósty odbył się na tygodniówce Raw w 2008 – był to Mini Royal Rumble, w którym brały udziały karły, a zwyciężył go Hornswoggle. Siódmy miał miejsce na Raw w 2011; jego zwycięzcą został Jerry Lawler, który wyeliminował jako ostatniego Sheamusa i otrzymał prawo do walki z The Mizem o WWE Championship na gali Elimination Chamber.
Gala
[edytuj | edytuj kod]Royal Rumble jest galą pay-per-view która zawiera Royal Rumble match, walki o tytuły oraz różne inne rodzaje pojedynków. Pierwsze Royal Rumble miało miejsce 24 stycznia 1988 i było transmitowane na żywo na USA Network[12]. Od następnego roku, każda gala była transmitowana w systemie pay-per-view[13]. Royal Rumble jest częścią "wielkiej czwórki" gal pay-per-view federacji, wraz z WrestleManią, SummerSlam oraz Survivor Series[14].
Royal Rumble match jest najczęściej walką wieczoru, lecz pojawiały się wyjątki, a były to edycje gal z 1988, 1996, 1997, 1998, 2006 i 2013 roku[15]. Przez to, iż czas trwania Royal Rumble matchu jest długi (trwają około godziny), gale z tego cyklu posiadają mniejszą liczbę walk niż zwykle, najczęściej poniżej sześciu meczów.
W pierwszym Royal Rumble matchu brało udział jedynie dwudziestu wrestlerów[16], a także określany był "Rumble Royale"[12]. Trwało ono w przybliżeniu trzydzieści trzy minuty, a sama gala trwała tylko dwie godziny[10].
Wraz z podziałem WWE na brandy w 2002, w walkach od 2003 do 2006 roku brało udział 15 wrestlerów z rosteru Raw i 15 wrestlerów z rosteru Smackdown. Na gali w 2003, zwycięzca miał gwarantowaną walkę o tytuł z brandu do którego należał[17]. Począwszy od 2004, zwycięzca mógł również wybrać walkę o tytuł z drugiego brandu[8]. Dla przykładu, członek SmackDown Chris Benoit wybrał walkę o World Heavyweight Championship z Raw, tym samym przenosząc się do tego rosteru[8]. Od 2007 do 2010, w walce brali udział również uczestnicy rosteru ECW, a zwycięzca mógł również wybrać walkę o ECW World Championship[9]. Od kiedy wrestlerzy ECW zaczęli brać udział w meczu, zniesiono zasadę podziału równej liczby uczestników w walce[18].
Gala Royal Rumble z 2008 była pierwszą galą pay-per-view od WWE emitowaną w high-definition[19]. Royal Rumble match z 2011 roku był jedynym, w którym brało udział 40 wrestlerów zamiast tradycyjnych 30[20].
1992 Royal Rumble match był pierwszym, w którym na szali było WWF Championship, w porównaniu do tradycyjnego title matchu na WrestleManii, którego koncept zapoczątkowano od następnego roku. W 2016, Royal Rumble match ponownie odbył się o WWE World Heavyweight Championship, kiedy to 4 stycznia 2016 na tygodniówce Raw, Vince McMahon ogłosił, iż panujący mistrz Roman Reigns będzie bronił mistrzostwa w owej walce[21].
Lista gal i zwycięzców
[edytuj | edytuj kod]Nr | Gala | Lokalizacja | Arena | Zwycięzca | Nr. wejściowy |
Odn. | Walka wieczoru |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1 | Royal Rumble (1988) 24 stycznia 1988 |
Hamilton, Ontario | Copps Coliseum | Jim Duggan | 13 | [22][23] | The Islanders (Haku i Tama) vs. The Young Stallions (Paul Roma i Jim Powers) w two out of three falls matchu |
2 | Royal Rumble (1989) 15 stycznia 1989 |
Houston, Teksas | The Summit | Big John Studd | 27 | [24][25] | 30-man Royal Rumble match |
3 | Royal Rumble (1990) 21 stycznia 1990 |
Orlando, Floryda | Orlando Arena | Hulk Hogan | 25 | [26][27] | 30-man Royal Rumble match |
4 | Royal Rumble (1991) 19 stycznia 1991 |
Miami, Floryda | Miami Arena | 24 | [28][29] | 30-man Royal Rumble match | |
5 | Royal Rumble (1992) 19 stycznia 1992 |
Albany, Nowy Jork | Knickerbocker Arena | Ric Flair | 3 | [30][31] | 30-man Royal Rumble match o zwakotowany WWF Championship |
6 | Royal Rumble (1993) 24 stycznia 1993 |
Sacramento, Kalifornia | ARCO Arena | Yokozuna | 27 | [32][33] | 30-man Royal Rumble match |
7 | Royal Rumble (1994) 23 stycznia 1994 |
Providence, Rhode Island | Providence Civic Center | Bret Hart Lex Luger |
27 23 |
[34][35] | 30-man Royal Rumble match |
8 | Royal Rumble (1995) 22 stycznia 1995 |
Tampa, Floryda | USF Sun Dome | Shawn Michaels | 1 | [36][37] | 30-man Royal Rumble match |
9 | Royal Rumble (1996) 21 stycznia 1996 |
Fresno, Kalifornia | Selland Arena | 18 | [38][39] | Bret Hart (c) vs. The Undertaker o WWF Championship | |
10 | Royal Rumble (1997) 19 stycznia 1997 |
San Antonio, Teksas | Alamodome | Stone Cold Steve Austin | 5 | [40][41] | Sycho Sid (c) vs. Shawn Michaels o WWF Championship |
11 | Royal Rumble (1998) 18 stycznia 1998 |
San Jose, Kalifornia | San Jose Arena | 24 | [42][43][44] | Shawn Michaels (c) vs. The Undertaker w Casket matchu o WWF Championship | |
12 | Royal Rumble (1999) 24 stycznia 1999 |
Anaheim, Kalifornia | Arrowhead Pond | Vince McMahon | 2 | [45][46][47] | 30-man Royal Rumble match |
13 | Royal Rumble (2000) 23 stycznia 2000 |
New York City, Nowy Jork | Madison Square Garden | The Rock | 24 | [48][49][50] | 30-man Royal Rumble match |
14 | Royal Rumble (2001) 21 stycznia 2001 |
Nowy Orlean, Luizjana | New Orleans Arena | Stone Cold Steve Austin | 27 | [51][52][53] | 30-man Royal Rumble match |
15 | Royal Rumble (2002) 20 stycznia 2002 |
Atlanta, Georgia | Philips Arena | Triple H | 22 | [54][55][56] | 30-man Royal Rumble match |
16 | Royal Rumble (2003) 19 stycznia 2003 |
Boston, Massachusetts | Fleet Center | Brock Lesnar | 29 | [57][58] | 30-man Royal Rumble match |
17 | Royal Rumble (2004) 25 stycznia 2004 |
Filadelfia, Pensylwania | Wachovia Center | Chris Benoit | 1 | [59][60][61] | 30-man Royal Rumble match |
18 | Royal Rumble (2005) 30 stycznia 2005 |
Fresno, Kalifornia | Save Mart Center | Batista | 28 | [62][63][64] | 30-man Royal Rumble match |
19 | Royal Rumble (2006) 29 stycznia 2006 |
Miami, Floryda | American Airlines Arena | Rey Mysterio | 2 | [65][66][67] | Kurt Angle (c) vs. Mark Henry o World Heavyweight Championship |
20 | Royal Rumble (2007) 28 stycznia 2007 |
San Antonio, Teksas | AT&T Center | The Undertaker | 30 | [68][69][70] | 30-man Royal Rumble match |
21 | Royal Rumble (2008) 27 stycznia 2008 |
New York City, Nowy Jork | Madison Square Garden | John Cena | 30 | [71][72][73] | 30-man Royal Rumble match |
22 | Royal Rumble (2009) 25 stycznia 2009 |
Detroit, Michigan | Joe Louis Arena | Randy Orton | 8 | [74][75] | 30-man Royal Rumble match |
23 | Royal Rumble (2010) 31 stycznia 2010 |
Atlanta, Georgia | Philips Arena | Edge | 29 | [76][77] | 30-man Royal Rumble match |
24 | Royal Rumble (2011) 30 stycznia 2011 |
Boston, Massachusetts | TD Garden | Alberto Del Rio | 38 | [78] | 40-man Royal Rumble match |
25 | Royal Rumble (2012) 29 stycznia 2012 |
St. Louis, Missouri | Scottrade Center | Sheamus | 22 | [79][80][81] | 30-man Royal Rumble match |
26 | Royal Rumble (2013) 27 stycznia 2013 |
Phoenix, Arizona | US Airways Center | John Cena | 19 | [82][83][84] | CM Punk (c) vs. The Rock o WWE Championship |
27 | Royal Rumble (2014) 26 stycznia 2014 |
Pittsburgh, Pensylwania | Consol Energy Center | Batista | 28 | [85][86] | 30-man Royal Rumble match |
28 | Royal Rumble (2015) 25 stycznia 2015 |
Filadelfia, Pensylwania | Wells Fargo Center | Roman Reigns | 19 | [87] | 30-man Royal Rumble match |
29 | Royal Rumble (2016) 24 stycznia 2016 |
Orlando, Floryda | Amway Center | Triple H | 30 | [88][89] | 30-man Royal Rumble match o WWE World Heavyweight Championship |
Walki o tytuły na WrestleManii zwycięzców Royal Rumble
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Wygrane | Przegrane |
---|---|---|
WWF/WWE World Heavyweight Championship | 8 | 7 |
World Heavyweight Championship | 5 | 2 |
Razem | 13 | 9 |
Zwycięzca | Gala | Rok | Walka o tytuł | |
---|---|---|---|---|
1 | Yokozuna | WrestleMania IX | 1993 | Yokozuna pokonał Breta Harta o WWF Championship, lecz stracił tytuł tej samej nocy w meczu przeciwko Hulkowi Hoganowi. |
2 | Lex Luger | WrestleMania X | 1994 | Luger przegrał przez dyskwalifikację z Yokozuną o WWF Championship. |
2 | Bret Hart | WrestleMania X | 1994 | Hart pokonał Yokozunę i zdobył WWF Championship. |
3 | Shawn Michaels | WrestleMania XI | 1995 | Michaels przegrał walkę z Dieselem o WWF Championship. |
4 | Shawn Michaels | WrestleMania XII | 1996 | Michaels pokonał Breta Harta w 60-minutowym Iron Man matchu (1:56 min. dodatkowego czasu) o WWF Championship. |
5 | Steve Austin | WrestleMania 13 | 1997 | Na tygodniówce Raw po Royal Rumble, prezydent WWF Gorilla Monsoon zadeklarował, że Austin nie otrzyma title shota poprzez wtargnięcie do ringu po tym jak został wyeliminowany, czego sędziowie nie zauważyli. Podpisany został kontrakt na czteroosobową eliminacyjną walkę na gali In Your House: Final Four, gdzie Austin miał zmierzyć się z Bretem Hartem, Vaderem i The Undertakerem. Zwycięzca miał otrzymać title shota na WrestleManię, lecz Shawn Michaels zwakował WWF Championship trzy dni przed galą, więc w walce na gali postawiono na szali ów tytuł, który zdobył ostatecznie Bret Hart. Dzień później na Raw, Bret Hart stracił tytuł na rzecz Sycho Sida, a ostatecznie na WrestleManii o mistrzostwo zawalczyli Sycho Sid i The Undertaker. |
6 | Steve Austin | WrestleMania XIV | 1998 | Austin pokonał Shawna Michaelsa i zdobył WWF Championship. |
7 | Vince McMahon | WrestleMania XV | 1999 | Następnej nocy na tygodniówce Raw is War, Vince McMahon poinformował, iż rezygnuje z title shota na walkę z WWF Championem, The Rockiem. Tuż po tym, komisarz Shawn Michaels powiedział, że jeśli zwycięzca nie jest w stanie walczyć na WrestleManii, to title shota otrzymuje ostatnia wyeliminowana osoba z Royal Rumble matchu (w tym wypadku Steve Austin). Austin zawalczył z McMahonem w steel cage matchu na gali St. Valentine's Day Massacre: In Your House z warunkiem, że jeśli McMahon wygra, Austin nigdy więcej nie otrzyma szansy na walkę o tytuł. Austin wygrał poprzez ucieczkę z klatki po tym jak debiutujący Paul Wight wyrzucił Austina ze stalowej klatki, niszcząc ją. Austin pokonał The Rocka w walce o WWF Championship. |
8 | The Rock | WrestleMania 2000 | 2000 | Nagranie video pokazało, że stopa Rocka dotknęła podłogi przed wyeliminowaniem ostatniej osoby, Big Showa. Po próbach zdobycia praw do walki o tytuł, ostatecznie The Rock i Big Show zostali dodani do walki wieczoru wraz z Mickiem Foley'em w walce z Triple H'em. Triple H obronił WWF Championship w four corner elimination matchu. |
9 | Steve Austin | WrestleMania X-Seven | 2001 | Austin pokonał The Rocka w No Disqualification matchu o WWF Championship. |
10 | Triple H | WrestleMania X8 | 2002 | Triple H pokonał Chrisa Jericho o Undisputed WWF Championship. |
11 | Brock Lesnar | WrestleMania XIX | 2003 | Lesnar pokonał Kurta Angle o WWE Championship. |
12 | Chris Benoit | WrestleMania XX | 2004 | Benoit wygrał Rumble jako członek rosteru SmackDown, lecz został przeniesiony na Raw by zawalczyć o World Heavyweight Championship. Benoit pokonał Triple H'a (c) i Shawna Michaelsa w [[triple threat matchu o World Heavyweight Championship. |
13 | Batista | WrestleMania 21 | 2005 | Batista pokonał Triple H'a w walce o World Heavyweight Championship. |
14 | Rey Mysterio | WrestleMania 22 | 2006 | Mysterio stracił title shota na rzecz Randy'ego Ortona na gali No Way Out. Generalny Menadżer SmackDown Teddy Long dodał później Mysterio do walki o World Heavyweight Championship na WrestleManii, zmieniając walkę na triple threat match. Na WrestleManii 22, Mysterio pokonał Kurta Angle (c) i Ortona zdobywając tytuł. |
15 | The Undertaker | WrestleMania 23 | 2007 | Undertaker pokonał Batistę w walce o World Heavyweight Championship. |
16 | John Cena | No Way Out WrestleMania XXIV |
2008 | Cena wykorzystał szansę na WWE Championship na gali No Way Out przeciwko Randy'emu Ortonowi. Orton obronił mistrzostwo dyskwalifikując siebie. Na WrestleManii XXIV odbył się Triple Threat match, w którym dodatkowo wziął udział Triple H. Orton obronił tytuł. |
17 | Randy Orton | WrestleMania XXV | 2009 | Orton przegrał z Triple H'em w walce o WWE Championship. |
18 | Edge | WrestleMania XXVI | 2010 | Edge przegrał z Chrisem Jericho w meczu o World Heavyweight Championship. |
19 | Alberto Del Rio | WrestleMania XXVII | 2011 | Del Rio przegrał z Edgem w walce o World Heavyweight Championship. |
20 | Sheamus | WrestleMania XXVIII | 2012 | Sheamus pokonał Daniela Bryana i zdobył World Heavyweight Championship. |
21 | John Cena | WrestleMania 29 | 2013 | Cena pokonał The Rocka i zdobył WWE Championship. |
22 | Batista | WrestleMania XXX | 2014 | Daniel Bryan pokonał Triple H'a na początku gali ze stypulacją, iż zwycięzca walki dołączy do walki wieczoru o WWE World Heavyweight Championship w triple threat matchu. Bryan pokonał Randy'ego Ortona (c) i Batistę, zdobywając tytuł. |
23 | Roman Reigns | WrestleMania 31 | 2015 | Poprzez interwencję The Rocka w Royal Rumble matchu, The Authority zarządziło, by Reigns bronił title shota na gali Fastlane przeciwko Danielowi Bryanowi. Po pokonaniu Bryana na Fastlane, Reigns wziął udział w walce z Brockiem Lesnarem o WWE World Heavyweight Championship na WrestleManii 31. Podczas meczu, Rollins wykorzystał jego kontrakt Money in the Bank, przemieniając dwuosobową walkę pomiędzy Reignsem i Lesnarem w triple threat match. Rollins przypiął Reignsa i zdobył WWE World Heavyweight Championship. |
24 | Triple H | WrestleMania 32 | 2016 | Mr. McMahon zadecydował, aby Roman Reigns bronił WWE World Heavyweight Championship w Royal Rumble matchu, który wygrał Triple H, tym samym zdobywając tytuł. Na gali Fastlane, Reigns pokonał Deana Ambrose'a i Brocka Lesnara, stając się pretendentem do tytułu. Reigns pokonał Triple H'a o tytuł na WrestleManii 32. |
Rekordy Royal Rumble
[edytuj | edytuj kod]Najwięcej wygranych
[edytuj | edytuj kod]Wrestler | Liczba wygranych | Lata |
---|---|---|
Steve Austin | 3 | 1997, 1998, 2001 |
Hulk Hogan | 2 | 1990, 1991 |
Shawn Michaels | 1995, 1996 | |
John Cena | 2008, 2013 | |
Batista | 2005, 2014 | |
Triple H | 2002, 2016 |
Najdłuższy spędzony czas w pojedynczym Royal Rumble matchu
[edytuj | edytuj kod]Top 20 pojedynczych spędzonych najdłuższych czasów wrestlerów w pojedynczym Royal Rumble matchu. Stan na Royal Rumble z 2016.
Nr | Wrestler | Czas | Rok |
---|---|---|---|
1 | Rey Mysterio | 1:02:12 | 2006[90] |
2 | Chris Benoit | 1:01:35 | 2004[90] |
3 | Bob Backlund | 1:01:10 | 1993[90] |
4 | Triple H | 1:00:09 | 2006 |
5 | Ric Flair | 1:00:02 | 1992[90] |
6 | Roman Reigns | 59:50 | 2016 |
7 | Mr. McMahon | 56:38 | 1999 |
7 | Steve Austin | 56:38 | 1999 |
9 | Kane | 53:46 | 2001 |
10 | Rick Martel | 52:17 | 1991[90] |
11 | The Rock | 51:32 | 1998 |
12 | Chris Jericho | 50:50 | 2016 |
13 | Triple H | 49:55 | 2009 |
14 | Dolph Ziggler | 49:47 | 2013 |
15 | Rey Mysterio | 49:24 | 2009 |
16 | CM Punk | 49:11 | 2014 |
17 | Seth Rollins | 48:31 | 2014 |
18 | Randy Orton | 48:27 | 2009 |
19 | Chris Jericho | 47:53 | 2013 |
20 | Chris Benoit | 47:26 | 2005 |
(Notka: Pogrubienie oznacza zwycięzcę tegorocznego matchu.)
Największa liczba razy w 'ostatniej czwórce'
[edytuj | edytuj kod]Lista wrestlerów, którzy byli w 'ostatniej czwórce' przynajmniej trzy lub więcej razy. Stan na Royal Rumble z 2016.
Nr | Wrestler | Liczba | Lata |
---|---|---|---|
1 | Triple H | 5 | 2002, 2006, 2008, 2009, 2016 |
2 | Randy Orton | 5 | 2006, 2007, 2009, 2011, 2012 |
3 | Steve Austin | 5 | 1997, 1998, 1999, 2001, 2002 |
4 | Shawn Michaels | 5 | 1994, 1995, 1996, 2007, 2010 |
5 | Kane | 5 | 2000, 2001, 2003, 2008, 2015 |
6 | Batista | 5 | 2003, 2005, 2008, 2010, 2014 |
7 | John Cena | 4 | 2005, 2008, 2010, 2013 |
8 | Big Show | 4 | 2000, 2004, 2012, 2015 |
9 | Sheamus | 4 | 2012, 2013, 2014, 2016 |
10 | The Undertaker | 3 | 1997, 2003, 2007 |
11 | Roman Reigns | 3 | 2014, 2015, 2016 |
12 | The Rock | 3 | 1998, 2000, 2001 |
13 | Hulk Hogan | 3 | 1990, 1991, 1992 |
14 | Edge | 3 | 2005, 2007, 2010 |
15 | Davey Boy Smith | 3 | 1991, 1995, 1996 |
Najdłuższy spędzony czas we wszystkich Royal Rumbles
[edytuj | edytuj kod]Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy spędzili więcej niż 3 godziny. Stan na Royal Rumble z 2016.
Wrestler | Czas |
---|---|
Triple H | 3:59:37[91] |
Chris Jericho | 3:55:59 |
Shawn Michaels | 3:42:30[91] |
Kane | 3:38:46 |
Rey Mysterio | 3:20:01 |
Cody Rhodes/Stardust | 3:08:30 |
Najkrótszy spędzony czas w pojedynczym Royal Rumble
[edytuj | edytuj kod]Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy spędzili 10 lub mniej sekund w pojedynczym Rumble. Stan na Royal Rumble z 2016.
Wrestler | Czas | Rok |
---|---|---|
Santino Marella | 0:00:01 | 2009[90] |
The Warlord | 0:00:02 | 1989[90] |
Mo | 0:00:03 | 1995[90] |
Owen Hart | 0:00:03 | 1995[90] |
Bushwhacker Luke | 0:00:04 | 1991 |
Jerry Lawler | 0:00:04 | 1997 |
Titus O'Neil | 0:00:04 | 2015 |
The Godfather | 0:00:05 | 2013[90] |
Gillberg | 0:00:07 | 1999 |
The Miz | 0:00:07 | 2007 |
Montel Vontavious Porter | 0:00:07 | 2010 |
Tazz | 0:00:10 | 2001 |
Niewyeliminowani wrestlerzy
[edytuj | edytuj kod]Na kilku galach, wrestlerzy brali udział w Rumble gdzie nie zostali wyeliminowani przez górną linę lub nie dotarli wcale do ringu, licząc ich czas jako 0 sekund. Było tak w różnych przypadkach:
- Royal Rumble z 1991, gdzie Randy Savage miał nr. 18, lecz się nigdy nie pojawił;
- Royal Rumble z 1994, gdzie Bastion Booger miał nr. 25, lecz się nigdy nie pojawił;
- Royal Rumble z 1998, gdzie Skull miał nr. 22, lecz się nigdy nie pojawił;
- Royal Rumble z 1999, gdzie Mosh miał nr. 11, lecz został zaatakowany przez Mabela;
- Royal Rumble z 2004, gdzie Spike Dudley miał nr. 13 i pojawił się, lecz zaatakował go Kane;
- Royal Rumble z 2005, gdzie Scotty 2 Hotty miał nr. 15 i pojawił się, lecz zaatakował go Muhammad Hassan;
- Royal Rumble z 2015, gdzie Curtis Axel miał nr. 6 i pojawił się, lecz zaatakował go Erick Rowan.
Największa liczba eliminacji w pojedynczym Royal Rumble
[edytuj | edytuj kod]Topowi wrestlerzy z największą liczbą eliminacji w pojedynczym meczu. Pokazani są tylko wrestlerzy, którzy wyeliminowali min. siedem osób. Stan na Royal Rumble z 2016:
Wrestler | Liczba eliminacji | Rok |
---|---|---|
Roman Reigns | 12 | 2014 |
Kane | 11 | 2001[90][92] |
Hulk Hogan | 10 | 1989[90][93] |
Stone Cold Steve Austin | 10 | 1997[90][94] |
Shawn Michaels | 8 | 1995, 1996 |
Steve Austin | 8 | 1999 |
Hulk Hogan | 7 | 1991 |
Yokozuna | 7 | 1993 |
Diesel | 7 | 1994 |
Steve Austin | 7 | 1998, 2002 |
Rikishi | 7 | 2000 |
The Undertaker | 7 | 2002 |
The Great Khali | 7 | 2007 |
CM Punk | 7 | 2011 |
John Cena | 7 | 2011 |
Największa liczba eliminacji w Royal Rumble
[edytuj | edytuj kod]Topowi wrestlerzy z największą liczbą eliminacji. Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy wyeliminowali min. 17 osób. Stan na Royal Rumble z 2016:
Wrestler | Liczba eliminacji | Liczba udziałów w Royal Rumble |
---|---|---|
Isaac Yankem/New Diesel/Kane | 44 | 19[90][95][96] |
Shawn Michaels | 39 | 12[97][98] |
Stone Cold Steve Austin | 36 | 6[90] |
The Undertaker | 35 | 10 |
Triple H | 33 | 9 |
Big Show | 31 | 11 |
Hulk Hogan | 27 | 4 |
John Cena | 22 | 7 |
Roman Reigns | 22 | 3 |
Randy Orton | 19 | 7 |
CM Punk | 18 | 6 |
Edge | 18 | 6 |
Batista | 17 | 5 |
Największa liczba udziałów w Royal Rumble
[edytuj | edytuj kod]Wyświetleni są tylko wrestlerzy, którzy pojawili się min. 7 razy. Stan na Royal Rumble z 2016:
Wrestler | Liczba | Pierwsze Rumble | Ostatnie Rumble |
---|---|---|---|
Isaac Yankem/Fake Diesel/Kane | 19 | 1996 | 2016 |
Shawn Michaels | 12 | 1989 | 2010 |
Goldust | 11 | 1997 | 2016 |
Big Show | 2000 | 2016 | |
The Undertaker | 10 | 1991 | 2009 |
The Sultan/Fatu/Rikishi | 1993 | 2004 | |
Mabel/Viscera/Big Daddy V | 9 | 1994 | 2008 |
Triple H | 1996 | 2016 | |
Mark Henry | 1998 | 2016 | |
Chris Jericho | 2000 | 2016 | |
K-Kwik/R-Truth | 2001 | 2016 | |
The Miz | 2007 | 2016 | |
Cody Rhodes/Stardust | 2008 | 2016 | |
Kofi Kingston | 2009 | 2016 | |
Dolph Ziggler | 2009 | 2016 | |
Papa Shango/The Godfather | 8 | 1993 | 2013 |
Booker T | 2002 | 2012 | |
Shelton Benjamin | 2003 | 2010 | |
The Great Khali | 2007 | 2014 | |
Jake Roberts | 1988 | 1997 | |
Rick Martel | 1989 | 1995 | |
Owen Hart | 1993 | 1999 | |
Billy Gunn | 7 | 1994 | 2004 |
Hardcore Holly | 1994 | 2008 | |
Matt Hardy | 2001 | 2010 | |
John Cena | 2003 | 2013 | |
Rey Mysterio | 2003 | 2014 | |
Randy Orton | 2004 | 2013 |
Występy Div
[edytuj | edytuj kod]Diva | Liczba wystąpień |
---|---|
Chyna | 2 (1999, 2000)[46][49] |
Beth Phoenix | 1 (2010)[77] |
Kharma | 1 (2012) |
Dodatkowe Royal Rumble matche
[edytuj | edytuj kod]WWE organizowało kilka Royal Rumble matchów poza samą galą Royal Rumble. Pierwszy telewizyjny typ walki miał miejsce 15 czerwca 1998 i było jedynym Tag Team Royal Rumble matchem, w którym zwycięzcy mieli gwarantowanego title shota na tytuły WWF Tag Team Championship dzierżone przez New Age Outlaws, a wygrali je Kane i Mankind. 11 stycznia 1999, Chyna wygrała "The Corporate" Royal Rumble, w którym brali udział członkowie ugrupowań The Corporation i D-Generation X; Chyna wyeliminowała Mr. McMahona jako ostatniego. 29 stycznia 2004, generalny menadżer Smackdown Paul Heyman wyznaczył Smackdown 15-osobowy Royal Rumble match do wyłonienia pretendenta dla Brocka Lesnara o WWE Championship na gali No Way Out, które wygrał Eddie Guerrero. 14 stycznia 2008, Mr. McMahon zabookował "mini-Royal Rumble", w którym wzięli udział karłowi wrestlerzy. Hornswoggle wygrał ów pojedynek. 31 stycznia 2011, anonimowy generalny menadżer Raw wyznaczył Raw Royal Rumble do wyłonienia pretendenta do WWE Championship należącego do The Miza na gali Elimation Chamber. Jerry Lawler wygrał ów pojedynek.
Ponadto, w 1994, WWE zorganizowało dwa Royal Rumble matche, które nigdy nie zostały wyemitowane w telewizji. Pierwszą walkę, 30-osobowy Royal Rumble match wygrał Owen Hart. Drugi, tym razem 18-osobowy Royal Rumble match, który miał miejsce w Osace w Japonii zwyciężył The Undertaker[99].
Gala | Data | Lokalizacja | Arena | Zwycięzca | Odn. | Notka | |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1 | 1994 NYC Royal Rumble | 17 stycznia 1994 | Nowy Jork | Madison Square Garden | Owen Hart | [99] | 30-man Royal Rumble |
2 | House show | 9 maja 1994 | Osaka, Japonia | Castle Hall | The Undertaker | [99] | 18-man Royal Rumble |
3 | Raw | 15 czerwca 1998 | San Antonio, Teksas | Freeman Coliseum | Kane i Mankind | [99] | 10-Tag Team Royal Rumble |
4 | Raw | 11 stycznia 1999 | Houston, Teksas | Compaq Center | Chyna | [99] | Corporate Rumble |
5 | SmackDown | 29 stycznia 2004 | Waszyngton | MCI Center | Eddie Guerrero | [100] | 15-man SmackDown! Royal Rumble |
6 | Raw | 14 stycznia 2008 | Mobile, Alabama | Alabama Civic Center | Hornswoggle | [101] | Mini Royal Rumble; wszyscy uczestnicy byli karłami |
7 | Raw | 31 stycznia 2011 | Providence, Rhode Island | Dunkin' Donuts Center | Jerry Lawler | [102] | 7-man Raw Royal Rumble |
Wydania video
[edytuj | edytuj kod]W marcu 2007, WWE wydało kompletny DVD set box nazwany Royal Rumble: The Complete Anthology, który zawierał każdą galę Royal Rumble (do edycji z 2007 roku)[103].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Specialty Matches: Royal Rumble. WWE. [dostęp 2007-12-03].
- ↑ a b Jon Waldman: Statistical survival – breaking down the Royal Rumble. SLAM! Wrestling. [dostęp 2007-12-09].
- ↑ Ian Hamilton. Wrestling's Sinking Ship: What Happens to an Industry Without Competition (p.160)
- ↑ a b Dale Plummer and Nick Tylwalk: Mysterio claims Rumble; Cena reigns again. SLAM! Wrestling, 2006-01-30. [dostęp 2007-12-09].
- ↑ Specialty Matches: Battle Royal. WWE. [dostęp 2007-12-03].
- ↑ Hall of Fame: Pat Patterson. WWE. [dostęp 2007-12-03].
- ↑ Royal Rumble 1992: Main Event. WWE.
- ↑ a b c d Eric Cohen: The Fate of the Royal Rumble Winner. About.com, 2007-04-25. [dostęp 2007-12-09].
- ↑ a b Brett Hoffman: Tickets punched for WrestleMania. WWE, 2007-02-05. [dostęp 2007-12-05].
- ↑ a b Royal Rumble: Facts & Figures. WWE. [dostęp 2007-12-30].
- ↑ Randy Orton vs. John Cena (WWE Championship match): A battle for redemption with 'Mania implications. WWE, 2008-01-28. [dostęp 2008-01-28].
- ↑ a b Ric Flair. Ric Flair: To Be the Man (p.161)
- ↑ Royal Rumble results. ProWrestlingHistory.com. [dostęp 2007-12-05].
- ↑ Brian Shields. Main Event: WWE in the Raging 80s (p.166)
- ↑ Dale Plummer and Nick Tylwalk: Old guard dominates Rumble. SLAM! Wrestling, 2007-01-29. [dostęp 2007-12-09].
- ↑ Royal Rumble 1988: Main Event. WWE.
- ↑ John Powell: Benoit wins the 'Rumble'. SLAM! Wrestling, 2004-01-26. [dostęp 2007-12-23].
- ↑ Louie Dee: A Phenom-enal Rumble. WWE, 2007-01-28. [dostęp 2007-12-05].
- ↑ Cory Clayton: How do I get WWE HD on my HDTV. WWE. [dostęp 2008-01-20].
- ↑ Royal Rumble 2011. WWE. [dostęp 2014-01-01].
- ↑ The 2016 Royal Rumble Match. WWE. [dostęp 2015-12-27].
- ↑ Royal Rumble 1988 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1988 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1989 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1989 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Royal Rumble 1990 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1990 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1991 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1991 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1992 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1992 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1993 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1993 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Royal Rumble 1994 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1994 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1995 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1995 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Royal Rumble 1996 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1996 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Royal Rumble 1997 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1997 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1998 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 1998 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ John Powell: Austin wins predictable Rumble. SLAM! Sports, 1998-01-19. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 1999 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ a b Royal Rumble 1999 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Chris Gramlich: Morrison wins Rumble, Rock champ again. SLAM! Sports, 1998-01-25. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2000 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ a b Royal Rumble 2000 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ John Powell: Rocky wins the Rumble, A bloody Triple H defeats Cactus Jack. SLAM! Sports, 1998-01-24. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2001 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 2001 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ John Powell: Surprises dominate Rumble 2001. SLAM! Sports, 1998-01-22. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2002 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 2002 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ John Powell: Rumble 2002 stumbles, Triple H wins WrestleMania spot. SLAM! Sports, 1998-01-21. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2003 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 2003 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 2004 Results. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 2004 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ John Powell: Benoit wins the 'Rumble'. SLAM! Sports, 1998-01-26. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2005 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2009-07-08].
- ↑ Royal Rumble 2005 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Dale Plummer: Batista claims the Rumble. SLAM! Sports, 1998-01-31.
- ↑ Royal Rumble 2006 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Royal Rumble 2006 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Dale Plummer: Mysterio claims Rumble; Cena reigns again. SLAM! Sports, 1998-01-30. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2007 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Royal Rumble 2007 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Dale Plummer: Old guard dominates Rumble. SLAM! Sports, 1998-01-28. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2008 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Royal Rumble 2008 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment.
- ↑ Dale Plummer: Cena wins Rumble in surprise return. SLAM! Sports, 1998-01-28. [dostęp 2009-07-10].
- ↑ Royal Rumble 2009 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Royal Rumble 2009 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Royal Rumble 2010 Results. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ a b Royal Rumble 2010 Main Event Synopsis. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-01].
- ↑ Steve Gerweck: Upcoming dates for WWE PPV events in 2011. WrestleView, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-28].
- ↑ WWE presents Royal Rumble, 01-29-2012. WWE, 2011-12-11. [dostęp 2011-12-11].
- ↑ Ryan Murphy: Sheamus won the 30-Man Royal Rumble Match. WWE, 2012-01-29. [dostęp 2013-09-29].
- ↑ Kevin Powers: WWE Champion CM Punk def. Dolph Ziggler (Special Guest Referee John Laurinaitis). WWE, 2012-01-29. [dostęp 2013-09-29].
- ↑ Royal Rumble 2013 results. WWE, 2013-01-28. [dostęp 2013-09-29].
- ↑ John Cena won the 30-Man Royal Rumble Match. WWE, 2013-01-27. [dostęp 2013-09-29].
- ↑ John Clapp: The Rock def. WWE Champion CM Punk. WWE, 2013-01-27. [dostęp 2013-09-29].
- ↑ Batista won the 30-Man Royal Rumble Match. WWE. [dostęp 2014-01-27].
- ↑ Royal Rumble 2014 results. [dostęp 2014-11-10].
- ↑ Royal Rumble (2015)#Wyniki walk
- ↑ Marc Middleton: WWE Reveals Details On The 2016 Royal Rumble And Fastlane Pay-Per-Views. [dostęp 2015-06-09].
- ↑ Ryan Murphy: Triple H won the 2016 Royal Rumble Match for the WWE World Heavyweight Championship. WWE. [dostęp 2016-01-25].
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Royal Rumble Statistics and Facts. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2010-02-04].
- ↑ a b Royal Rumble Statistics and Facts. Smark Out Moment.
- ↑ Royal Rumble 2001. WWE.
- ↑ Royal Rumble 1989. WWE. [dostęp 2010-02-10].
- ↑ Royal Rumble 1997. WWE.
- ↑ Royal Rumble 2011. www.mondaynightwarriors.com. [dostęp 2010-02-10].
- ↑ The 30 Best Rumbers ever #1 Shawn Michaels.
- ↑ Waldman, Jon: The Royal Rumble stat pack. SLAM! Wrestling, 2010-01-30. [dostęp 2010-07-02].
- ↑ The 30 best Rumblers ever – Page 27.
- ↑ a b c d e the History of Professional Wrestling Vol 2: WWF 1990 – 1999. .
- ↑ WWE Smackdown 2004.
- ↑ WWE Raw 2008.
- ↑ WWE Raw 2011.
- ↑ Royal Rumble 2015. Royal Rumble. [dostęp 2015-01-18].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.