Tom Morello
![]() Tom Morello (2019) | |
Pseudonim |
The Nightwatchman |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
30 maja 1964 |
Instrumenty |
gitara, gitara basowa, harmonijka ustna, banjo, mandolina, instrumenty klawiszowe, śpiew |
Gatunki |
indie rock[1], rock alternatywny[1], rock eksperymentalny[1], post hardcore[1] |
Aktywność |
od 1980 |
Wydawnictwo |
Epic Records, New West Records |
Powiązania | |
Zespoły | |
Rage Against the Machine (1991-2000, od 2007) Electric Sheep (1980-1987) Street Sweeper Social Club (2006-2010) Audioslave (2001-2007) Prophets of Rage (2016-2019) | |
Strona internetowa |
Thomas Baptiste Morello (ur. 30 maja 1964 w Nowym Jorku[1]) – amerykański gitarzysta, znany przede wszystkim z występów w zespole Rage Against the Machine[2]. Od 2003 roku tworzy w ramach solowego projektu pod pseudonimem The Nigthwatchman. W latach 2001–2007 grał w zespole Audioslave[3]. Natomiast od 2016 do 2019 roku współtworzył formację Prophets of Rage[4].
Przez magazyn Rolling Stone został umieszczony na 26. miejscu na liście „100 Największych Gitarzystów Wszech Czasów”[5]. Z kolei w 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 25. miejscu listy „100 Najlepszych Gitarzystów Heavymetalowych Wszech Czasów” według magazynu Guitar World[6].
Początki
[edytuj | edytuj kod]Jego matka, Mary Morello (pół-Irlandka, pół-Włoszka) jest nauczycielką, obecnie na emeryturze. Od wielu lat angażuje się w walkę o prawa obywatelskie i wolność słowa. Uczestniczyła w organizacjach takich jak Urban League i NAACP. Jest także sponsorem organizacji Parents for Rock and Rap, która ma na celu zniesienie cenzury w muzyce.
Ojciec Toma – Ngethe Njoroge – rdzenny Kenijczyk – był członkiem partyzantki Mau Mau podczas walki o niepodległość Kenii od Wielkiej Brytanii. Po zwycięstwie Kenii w roku 1963, Ngethe został pierwszym reprezentantem tego kraju w ONZ. Rodzice Toma poznali się, gdy Mary pracowała dla wojska jako nauczycielka. Po długim rozstaniu Tom spotkał się z ojcem dopiero w 1994, jako 30-latek (w rok po jego narodzinach rodzice rozwiedli się, a Ngethe powrócił do Afryki. Ponownie ożenił się w 1973 – ma 3 innych synów. Obecnie posiada plantację herbaty).
Po rozwodzie Mary z Tomem przeprowadzili się do Illinois. Jako samotna matka z ciemnoskórym synem napotkali w środkowo-zachodniej Ameryce późnych lat 60. na wiele kulturowych barier. Po wielu próbach znalezienia miejsca, gdzie mogliby mieszkać, a Mary znalazłaby pracę, ostatecznie osiedlili się w Chicago, w dzielnicy Libertyville.
Lock Up
[edytuj | edytuj kod]W 1988 Morello dołączył do Lock Up z Brianem Grillo, Chrisem Beebe i Vince’em Ostertagiem. Jeśli chodzi o brzmienie, to zespół podobny był do Fishbone i Living Colour – ich muzyka stanowiła mieszankę melodyjnego hard rocka, bluesa, soulu, a nawet elementów funku. Lock Up wydawał płyty w wytwórni Manifesto, podporządkowanej Geffen Records. Choć zespół podpisał umowę przewidująca nagranie 2 albumów, to jednak wytwórnia zrezygnowała ze współpracy po tym, jak ich debiutancki krążek Something Bitchin’ This Way Comes nie odniósł zbyt dużego sukcesu rynkowego[7]. Wytwórnia starała się zmienić brzmienie grupy tak, aby pasowało do takiej grupy docelowej, jaką to ona wybrała, przez co doszło do napięć pomiędzy nią a muzykami.
Rage Against The Machine
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Tom-morello.jpg/200px-Tom-morello.jpg)
Zespół Lock Up przestał istnieć w 1991 i Tom zaczął natychmiast szukać innych muzyków do wspólnej gry; w tym czasie ponownie zaczął udzielać lekcji gry na gitarze, aby móc utrzymać się finansowo. Wkrótce usłyszał Zacka de la Rocha na jednym z jego koncertów i zaproponował mu współpracę. Morello zaprosił Brada Wilka, który kiedyś odpadł w przesłuchaniach do Lock Up, a de la Rocha ściągnął swego przyjaciela z dzieciństwa Tima Commerforda. Zack był wcześniej frontmanem grupy Inside Out.
Zespół Rage Against The Machine zaczął natychmiast grać koncerty przed grupą Tool, a ofertę umowy od wytwórni otrzymał już po swoim drugim występie. Ofertę tę zaproponowała firma Epic Associated należąca do Sony Music.
Bogatszy w doświadczenie z działaniami wytwórni fonograficznych, Morello wyegzekwował pełną kontrolę nad materiałem. Wkrótce także jego gra uległa zmianie, pod wpływem hip hopowego wokalisty.
Chcieliśmy DJ-a w grupie, ale żadnego nie mogliśmy znaleźć, więc to ja zostałem sygnowany na DJ-a. To całkowicie zmieniło mój sposób patrzenia na gitarę, zmieniło mój styl.
Rage Against The Machine osiągnęło to, co wielu im podobnym zespołom nigdy się nie udało – połączyli treści polityczne z elementami hard rocka i funkowym rytmem. Oprócz sprzedaży milionów płyt, politycznie uświadamiali środowiska słuchaczy oraz zachęcali setki osób do wstępowania w szeregi organizacji pozarządowych.
Podburzający, pełen pasji wokal Zacka, gładka sekcja rytmiczną Wilka i Commerforda, w połączeniu z nadzwyczajną grą Morello, zespół RATM miał zagwarantowane miejsce w rockowym panteonie. A Tom został tym, kim zawsze chciał być: socjalistycznym gitarzystą rockowym. Niestety, w październiku 2000, Zack de la Rocha ogłosił, że odchodzi z zespołu. Tłumaczył się tym, że „proces wspólnego podejmowania decyzji w zespole kompletnie przestał działać”.
Audioslave
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5d/Tom.._Crazy_solo.jpg/240px-Tom.._Crazy_solo.jpg)
Choć Morello, Wilk i Commerford chcieli dalej działać pod szyldem RATM z nowym frontmanem, to jednak pomysł nie wypalił – w lutym 2001 ogłoszono, że grupa (najpierw pod szyldem Civilian) rozpoczęła współpracę z Chrisem Cornellem, byłym wokalistą Soundgarden. Ostatecznie zespół przyjął nazwę Audioslave. Pojawił się jednak problem z wytwórnią – albumy RATM wydawane były przez wytwórnię Sony, za to Cornell miał umowę z Epic Records, co doprowadziło do konfliktu interesów. Jednak obie wytwórnie doszły do porozumienia i płyty nowego zespołu Audioslave były wydawane na przemian to przez jedną, to przez drugą wytwórnię.
Pierwsza płyta, nazwana po prostu Audioslave, ujrzała światło dzienne 19 listopada 2002. Album składający się z 14 utworów został ciepło przyjęty przez fanów i krytyków. Singlem promującym był utwór Cochise. Zespół poszedł w całkowicie nowym kierunku, który trudno byłoby porównać z muzyką RATM albo Soundgarden. Druga płyta Audioslave Out Of Exile ukazała się na rynku 25 maja 2005. Płyta numer 3 o tytule Revelations została wydana we wrześniu 2006.
Zespół Audioslave zagrał koncert na Kubie. Wydarzenie zostało zarejestrowane i zostało wydane w formie DVD – Audioslave Live in Cuba. Audioslave było pierwszą amerykańską grupą rockową, która tam wystąpiła. Koncert obejrzało 60 000 osób.
Członkowie Rage Against The Machine z powodu swoich lewicowych poglądów byli posądzani o braki w poczuciu humoru, jednak Tom tłumaczy, że są po prostu zwykłymi chłopakami
...w tym zespole są dobrzy ludzie. Mam psy, z którymi lubię się droczyć, starego Dodge Dart Demon z 1971.
Możemy przedyskutować litanię moich fascynacji... moja szafa jest wypełniona po same brzegi ubraniami, które epokę świetności mają już dawno za sobą.
Jest miłośnikiem Star Treka – pojawił się nawet w dwóch produkcjach spod tego znaku: w filmie Insurrection oraz w drobnej roli w telewizyjnym epizodzie serialu Voyager. W 2001 gościnnie wystąpił w filmie Made, w którym wystąpił także jego wieloletni przyjaciel Vince Vaughn.
Axis of Justice
[edytuj | edytuj kod]Axis of Justice jest organizacją non-profit stworzoną przez Toma i Serja Tankiana (wokalistę System of a Down). Jej celem jest „pogłębianie współpracy muzyków, fanów muzyki i politycznych organizacji obywatelskich we wspólnej walce o sprawiedliwość społeczną”. Jej członkowie „chcą zbudować most pomiędzy fanami muzyki na całym świecie i lokalnymi organizacjami politycznymi, aby efektownie organizować pracę w kwestiach pokoju, praw człowieka i sprawiedliwości gospodarczej”. Organizacja walczy na przykład o prawa imigrantów i o zniesienie kary śmierci. Lista lektur przez nią zalecanych obejmuje dzieła takich osób jak Noam Chomsky, Che Guevara, George Orwell, Mumia Abu-Jamal, czy Grant Morrison.
Serj i ja wpadliśmy na pomysł stworzenia Axis Of Justice na Ozzfest w San Bernardino. Zobaczyliśmy tam wielu fanów z tatuażami KKK albo noszącymi koszulki Klanu. Jak na ironię był to koncert, na którym prawie wszystkie zespoły miały w składzie nie-białego muzyka. Pomyślałem: hej, to też jest moja muzyka! Musi powstać jakaś reprezentacja dla nie-rasistów.
Na stronie AOJ można przeczytać o wszystkich akcjach podjętych przez tę organizację (m.in. głośny protest „taco bell”) Axis of Justice.
Kariera solowa (The Nightwatchman)
[edytuj | edytuj kod]Tom Morello występuje również jako solista pod pseudonimem “The Nightwatchman”, grając muzykę na gitarze akustycznej i śpiewając piosenki o polityczno-społecznym zabarwieniu. Pod tym szyldem wydał cztery płyty: One Man Revolution (2007), The Fabled City (2008), Union Town (2011) i World Wide Rebel Songs (2011)[8][9][10][11]. Dochód ze sprzedaży wydawnictwa Union Town muzyk przeznaczył na The America Votes Labor Unity Fund[12].
W 2016 roku Tom Morello wraz z Knife Party wydał singel „Battle Sirens”.
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
- Zobacz więcej w artykule
- Zobacz więcej w artykule
- Zobacz więcej w artykule
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
USA Ind. [13] |
USA Heat. [13] | ||||||||||||||||||
One Man Revolution |
|
– | – | ||||||||||||||||
The Fabled City |
|
– | – | ||||||||||||||||
Union Town |
|
– | – | ||||||||||||||||
World Wide Rebel Songs |
|
35 | 8 | ||||||||||||||||
„–” oznacza, że album nie był notowany. |
Wybrana filmografia
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Rok | Rola | Uwagi | Źródło |
---|---|---|---|---|
„Metal: A Headbanger’s Journey” | 2005 | jako on sam | film dokumentalny, reżyseria: Sam Dunn, Scot McFayden | [14] |
„Iron Maiden: Flight 666” | 2009 | film dokumentalny, reżyseria: Sam Dunn, Scot McFadyen | [15] | |
„Sounds Like a Revolution” | 2010 | film dokumentalny, reżyseria: Summer Preney, Jane Michener | [16] | |
„Who Is Vermin Supreme? An Outsider Odyssey” | 2014 | film dokumentalny, reżyseria: Steve Onderick | [17] |
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Kategoria | Tytułem | Nagroda | Nota | Źródło |
---|---|---|---|---|---|
2010 | Best Guitarist | Tom Morello | Revolver Golden Gods Awards | Nominacja | [18][19] |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Greg Prato: Tom Morello Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ Jason Ankeny: Rage Against the Machine Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ MacKenzie Wilson: Audioslave Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ Neil Z. Yeung: Prophets of Rage Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ Rolling Stone’s „The 100 Greatest Guitarists of All Time” Do you agree?. theinsider.com. [dostęp 2010-05-22]. (ang.).
- ↑ GUITAR WORLD’s 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time – Jan. 23, 2004. blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07]. (ang.).
- ↑ tutaj dostępne są zdjęcia Lock Up – forum tommorello.net.
- ↑ a b Marisa Brown: The Nightwatchman / Tom Morello One Man Revolution review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ a b Thom Jurek: Tom Morello / The Nightwatchman The Fabled City review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ a b Thom Jurek: The Nightwatchman / Tom Morello Union Town review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ a b Thom Jurek: Tom Morello / The Nightwatchman World Wide Rebel Songs review. www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ TOM MORELLO To Release ‘Union Town’ EP – Apr. 29, 2011. roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-04-30]. (ang.).
- ↑ a b Tom Morello Billboard Chart History. www.billboard.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ Metal: A Headbanger’s Journey (2005). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-28]. (ang.).
- ↑ Iron Maiden: Flight 666 (2009). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-30]. (ang.).
- ↑ Sounds Like a Revolution (2010). www.imdb.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ Who Is Vermin Supreme? An Outsider Odyssey (2014). www.imdb.com. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
- ↑ REVOLVER Editor-In-Chief Talks About Upcoming GOLDEN GODS AWARDS – Mar. 29, 2010. blabbermouth.net. [dostęp 2010-09-27]. (ang.).
- ↑ Revolver Golden Gods Awards 2010: The Winners. www.metalinjection.net. [dostęp 2010-09-27]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona oficjalna (ang.)
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.