Stanisław Siciński (1896–1966)
![]() Stanisław Siciński (przed 1939) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
7 listopada 1896 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
24 sierpnia 1966 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Późniejsza praca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/Gr%C3%B3b_Stanis%C5%82awa_Sici%C5%84skiego.jpg/240px-Gr%C3%B3b_Stanis%C5%82awa_Sici%C5%84skiego.jpg)
Stanisław Siciński ps. „Prawdzic”[1] (ur. 7 listopada 1896 w Rohatynie, zm. 24 sierpnia 1966 w Krakowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ziemianin, poseł na Sejm i senator w II Rzeczypospolitej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 7 listopada 1896 roku w Rohatynie[1], w rodzinie Władysława, właściciela majątku Putiatyńce pod Rohatyniem, i Anny z Wyszyńskich.
Od 3 sierpnia 1914 roku walczył jako dowódca plutonu w szeregach 2. kompanii III batalionu 1 pułku piechoty Legionów Polskich, 6 grudnia 1914 roku był ranny w czasie bitwy pod Marcinkowicami. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do wojska austriackiego. W kwietniu 1918 roku zdezerterował i wstąpił do I Korpusu Polskiego. Należał do POW. Utworzył oddział partyzancki i walczył z Ukraińcami w czasie wojny polsko-ukraińskiej. W 1918 roku został uwięziony przez Ukraińców, jednak po kilku tygodniach został zwolniony, przybył do Lublina i 10 grudnia 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. W przerwach między walkami kończył różne kursy oficerskie. W 1915 roku, w czasie pobytu w szpitalu w Wiedniu zdał maturę w tamtejszym gimnazjum filologicznym.
Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, został awansowany do stopnia rotmistrza. W 1920 roku utworzył 210 pułk ułanów, którego został dowódcą, a następnie zastępcą dowódcy. 1 lutego 1920 roku został przeniesiony do Wilna, gdzie został dowódcą placu i zastępcą dowódcy miasta.
W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy i zajął się zarządzaniem swoimi majątkami: Surwiliszki w powiecie oszmiańskim, Czerlona w powiecie grodzieńskim i później dokupionym Zelzinem w powiecie wołkowyskim. Mieszkał w majątku Melużyn, w powiecie lidzkim[1].
Był członkiem BBWR i później OZN. W 1930 roku został posłem na Sejm III kadencji (1930–1935) z listy BBWR z 62. okręgu wyborczego obejmującego Lidę, Oszmianę, Wołożyn i Wilejkę. Ponownie został wybrany senatorem V kadencji (1938–1939)[2] z województwa białostockiego, pracował w komisjach: wojskowej, społecznej i spraw zagranicznych. Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3].
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, walcząc w szeregach 101 pułku ułanów i przez pewien czas dowodząc nim. Z tym pułkiem 22 września ścierał się zwycięsko z oddziałami radzieckimi. Został internowany w obozie w Rakiszkach, skąd udało mu się wydostać do Wilna. Jednak w czerwcu 1941 roku został wywieziony do Archangielska, gdzie pracował przy wyrębie lasów. Dostał się do Armii Andersa i wraz z nią walczył w szeregach 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. W lipcu 1946 roku był komendantem Placu w Neapolu[4].
Po wojnie osiadł w Londynie. Wrócił do Polski w 1956 roku i zamieszkał w Krakowie. Pracował w Towarzystwie Opieki nad Zwierzętami. Zmarł 24 sierpnia 1966 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Ł-płd.-12)[5][6].
W 1920 roku w Wilnie ożenił się z Władysławą Wielhorską (1893–1981), z którą miał dwoje dzieci:
- Władysława Antoniego, aresztowanego przez NKWD w lutym 1945 roku, wywiezionego do Donbasu, gdzie zaginął po nim ślad
- Jowitę Annę, późniejszą Żebrowską[7][8].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 7107 – 17 maja 1922[9]
- Krzyż Niepodległości z Mieczami – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[10][1]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz 1 i 2 w 1921 za służbę KN III POW[11])
- Odznaka „Za wierną służbę”[7]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-15]..
- ↑ Sylwetka Stanisława Sicińskiego na stronie Biblioteki Sejmowej – Parlamentarzyści RP. [dostęp 2013-01-01].
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 676.
- ↑ Papée 1946 ↓, s. 36.
- ↑ Stanisław Siciński. Nekrolog. „Dziennik Polski”. Nr 202, s. 2, 26 sierpnia 1966.
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Stanisław Siciński. rakowice.eu. [dostęp 2019-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-27)].
- ↑ a b Henryk Korczyk i Alina Szklarska-Lohmannowa: Siciński Stanisław. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 36: Serkowski Stanisław – Sidor Kazimierz. Warszawa – Kraków: Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk, 1995, s. 470–471. ISBN 83-86301-19-8.
- ↑ Stanisław Siciński w Wielkiej genealogii Minakowskiego. [dostęp 2013-01-01].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923, s. 7.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 23 listopada 1921, s. 1563.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Kazimierz Papée: Pismo ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej do komendanta Placu w Neapolu. [w:] Ambasada RP przy Stolicy Apostolskiej. Sprawy wojskowe 2 Korpusu, 1946, sygn. sygn. A.44.745/1 [on-line]. IPMS, 1946-07-10. [dostęp 2017-08-11].
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.