Omega (1905)
![]() „Argonaute” | |
Klasa | |
---|---|
Historia | |
Stocznia |
Arsenal de Toulon |
Położenie stępki |
styczeń 1903 |
Wodowanie |
28 listopada 1905 |
![]() | |
Wejście do służby |
styczeń 1911 |
Wycofanie ze służby |
20 maja 1919 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Długość |
48,9 m |
Szerokość |
4,2 m |
Zanurzenie |
2,8 m |
Zanurzenie testowe |
30 m |
Rodzaj kadłuba |
dwukadłubowy |
Napęd | |
1 silnik parowy potrójnego rozprężania, 1 kocioł, łączna moc 350 KM 1 silnik elektryczny o mocy 234 KM 1 śruba | |
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Zasięg |
powierzchnia: 1076 Mm przy 8 w. |
Uzbrojenie | |
6 torped | |
Wyrzutnie torpedowe |
6 × 450 mm (2 na dziobie, 4 zewnętrzne) |
Załoga |
22 |
Omega (Q40) – francuski eksperymentalny okręt podwodny z okresu I wojny światowej. Został zwodowany 28 listopada 1905 roku w stoczni Arsenal de Toulon , a do służby w Marine nationale wszedł w styczniu 1911 roku. 27 września 1910 roku nazwę okrętu zmieniono na „Argonaute”. Jednostka została skreślona z listy floty 20 maja 1919 roku.
Projekt i dane taktyczno–techniczne
[edytuj | edytuj kod]„Omega” została zaprojektowana przez inż. Émile’a Bertina i Emmanuela Petithomme’a[1][2][3]. Początkowo jednostka miała być wyposażona w specjalny silnik Diesla do napędu zarówno w położeniu nawodnym, jak i podwodnym[a], jednak fiasko tej koncepcji zmusiło konstruktorów do zainstalowania napędu parowego i silnika elektrycznego (połowy siłowni zastosowanej na okrętach typu Pluviôse)[2].
„Omega” była eksperymentalnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 48,9 metra, szerokość 4,2 metra i zanurzenie 2,8 metra[1][4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 306 ton, a w zanurzeniu 409 ton[1][4][5]. Okręt napędzany był na powierzchni przez jedną maszynę parową potrójnego rozprężania systemu du Temple o mocy 350 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczał jeden kocioł du Temple[1][b]. Napęd podwodny zapewniał jeden silnik elektryczny Nancy o mocy 234 KM[1][4]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 10,25 węzła na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu[1][4]. Zasięg wynosił 1076 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 45 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][4]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów[6].
Okręt wyposażony był w sześć wyrzutni torped kalibru 450 mm (dwie wewnętrzne na dziobie, dwie zewnętrzne systemu Drzewieckiego i dwie zewnętrzne na rufie), z łącznym zapasem 6 torped[1][4]. Załoga okrętu składała się z 22 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][4].
Budowa i przebieg służby
[edytuj | edytuj kod]„Omega” zbudowana została w ArsenaleTulonie[1][2]. Stępkę okrętu położono w styczniu 1903 roku[2], został zwodowany 28 listopada 1905 roku[1][4]. 27 września 1910 roku nazwę okrętu zmieniono na „Argonaute”, a do służby przyjęto go w styczniu 1911 roku[1][2]. Jednostka otrzymała numer burtowy Q40[4].
w„Argonaute” pełnił służbę na Morzu Śródziemnym do 20 maja 1919 roku, kiedy skreślony został z listy floty[1][2][4].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 80.
- ↑ a b c d e f g Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 137.
- ↑ John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 200.
- ↑ a b c d e f g h i j k Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 208.
- ↑ J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Ivan Gogin: OMEGA submarine (1911). Navypedia. [dostęp 2016-12-26]. (ang.).
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.).
- John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.