Beate Klarsfeld
![]() Beate Klarsfeld (2015) | |
Imię i nazwisko urodzenia |
Beate Auguste Künzel |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Zawód, zajęcie |
dziennikarka |
Narodowość |
niemiecka |
Partia | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Beate Klarsfeld (ur. 13 lutego 1939 w Berlinie jako Beate Auguste Künzel) – niemiecka dziennikarka znana z działalności na rzecz wyjaśnienia i rozliczenia nazistowskiej przeszłości. Dzięki dokumentacji, którą zebrała wraz z mężem Sergem Klarsfeldem, zwróciła uwagę opinii publicznej na wielu żyjących jeszcze zbrodniarzy nazistowskich, takich jak Kurt Lischka, Alois Brunner, Klaus Barbie, Ernst Ehlers czy Kurt Asche .
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1960 podczas pobytu w Paryżu jako au pair Beate Künzel dowiedziała się o ogromie zbrodni Holocaustu i postanowiła się poświęcić działalności na rzecz rozliczenia sprawców. W 1968 szerokim echem odbiły się jej demonstracje przeciwko kanclerzowi Niemiec, Kurtowi Georgowi Kiesingerowi, byłemu nazistowskiemu dygnitarzowi. W czasie debaty w Bundestagu wznosiła z trybuny dla publiczności przeciwko niemu okrzyki nazisto, podaj się do dymisji ((niem.) Nazi, tritt zurück), po czym została wyprowadzona z sali posiedzeń. 7 listopada 1968 w czasie zjazdu partyjnego CDU w Berlinie (Zachodnim) spoliczkowała Kiesingera krzycząc nazista, nazista, nazista! ((niem.) Nazi, Nazi, Nazi!)[1][2], za co otrzymała pieniądze od wschodnioniemieckiej partii SED[3]. Tego samego dnia została skazana w trybie doraźnym na karę jednego roku więzienia, zmniejszoną rok później na cztery miesiące w zawieszeniu. Pisarz Heinrich Böll podziękował Klarsfeld za jej akcję, przesyłając jej bukiet róż[4]. W wyborach do Bundestagu w roku 1969 Klarsfeld startowała w okręgu Waldshut jako kandydatka na zasadzie wyboru jednomandatowego reprezentująca małą partię Aktion Demokratischer Fortschritt i kontrkandydatka startującego z tego okręgu kanclerza Kiesingera[1], nie została jednak wybrana.
Od lat 70. działania Klarsfeld i jej męża skupiły się na poszukiwaniach zbrodniarzy, m.in. żyjących w Ameryce Południowej, lecz częściowo także w Niemczech pod prawdziwymi nazwiskami, przez nikogo nie niepokojonych. W 1971 próbowała wraz z mężem porwać z Niemiec odpowiedzialnego za deportację z Francji 76 000 osób Kurta Lischkę, aby przekazać go organom ścigania w Paryżu. Wcześniejszy niewielki wyrok, na który skazano w Niemczech Lischkę, uniemożliwiał formalnie ekstradycję do Francji. Porwanie się nie udało, a Klarsfeld została skazana na dwa miesiące więzienia; po międzynarodowych protestach (wstawili się za nią m.in. Valery Giscard d'Estaing, Jean-Paul Sartre i François Mitterrand)[2] zmieniono je na karę w zawieszeniu. Zbrodniarz wojenny Lischka został skazany dopiero w roku 1980.
Największym sukcesem działań Klarsfeld zmierzających do poszukiwania zbrodniarzy wojennych było doprowadzenie do skazania Klausa Barbiego 4 lipca 1987.
W 1986 biografia Beate Klarsfeld stanowiła podstawę scenariusza filmu Opowieść o Beate Klarsfeld z Farrah Fawcett w roli tytułowej.
W wyborach prezydenckich w Niemczech w roku 2012 Klarsfeld została zgłoszona jako kandydatka Lewicy. Zarząd partii potwierdził jednogłośnie kandydaturę Klarsfeld 27 lutego 2012[5]. Klarsfeld została również wybrana jako elektor z ramienia saksońskiej Lewicy. W wyborach 18 marca 2012 zdobyła 126 spośród 1232 głosów elektorskich – nowym prezydentem federalnym został Joachim Gauck[6].
Od roku 2008 reprezentuje Beate Klarsfeld z Michel Cullin Francję w „International Council“ z Stowarzyszenie Służby za Granicą i wspiera przy tym przede wszystkim Gedenkdienst – Służba Pamięci“ młodych Austriaków w miejscach pamięci o Holocaust i muzeach żydowskich na całym świecie.
Odznaczenia i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- Medal bojowników getta za dzielność – Izrael, 1974
- Legia Honorowa, klasa V – Francja, 1984
- Legia Honorowa, klasa IV – Francja, 2007
- Narodowy Order Zasługi, klasa III – Francja, 2011
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Beate Klarsfelds privater Feldzug, Die Zeit, 1969-04-25, nr 17
- ↑ a b Hans-Helmut Kohl: Im Namen des Gewissens, Frankfurter Rundschau, 2004-08-12
- ↑ Beate Klarsfeld na liście płac NRD | Polityka | DW.COM | 10.03.2012 [online], DW.COM [dostęp 2015-12-29] .
- ↑ Rote Rosen, Der Spiegel, nr 47/1968
- ↑ Klarsfeld tritt gegen Gauck an. Frankfurter Rundschau, 27 lutego 2012. [dostęp 2012-02-27]. (niem.).
- ↑ 15. BUNDESVERSAMMLUNG DER BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND. bundestag.de. [dostęp 2012-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-07)]. (niem.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]Kamilla Staszak: Wygrane bitwy, wywiad z Beate i Sergem Klarsfeldami. 2010-03-16. [dostęp 2012-03-04].
- ISNI: 0000000121435482, 0000000087654672
- VIAF: 91973479, 175643298
- LCCN: n50047232
- GND: 124448615
- BnF: 14475555q
- SUDOC: 067392644
- NLA: 35274577
- NKC: kv2013741518
- NTA: 073579238
- BIBSYS: 4005141
- CiNii: DA03238891
- Open Library: OL1179522A
- PLWABN: 9810665690605606
- NUKAT: n2009144794
- J9U: 987007311053305171
- LIH: LNB:BZm+;=Bp
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.