Georges Duhamel
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
13 kwietnia 1966 |
Dziedzina sztuki | |
Ważne dzieła | |
| |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() | |
Nagrody | |
Nagroda Goncourtów (1918) |
Georges Duhamel (ur. 30 czerwca 1884 w Paryżu, zm. 13 kwietnia 1966 w Valmondois) – francuski pisarz. Duhamel miał wykształcenie lekarskie i podczas I wojny światowej został wcielony do armii francuskiej. W 1920 wydał Confession de minuit, pierwszą z serii książkę z antybohaterką Salavin. W 1935 został wybrany na członka Académie française.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Georges Duhamel był trzecim dzieckiem rodziny, która z trudem była w stanie przeżyć z dochodów niestabilnego ojca. Wielokrotne przeprowadzki w dzieciństwie nie przeszkodziły Georges'owi zdobyć dyplom bakałarza w 1902, po którym zdecydował się kształcić dalej na lekarza (choć równolegle pielęgnował swoje zainteresowania literackie).
W latach 1906 i 1909 on i Charles Vildrac (który potem zostanie jego szwagrem) założyli l'Abbaye de Créteil. Grupa skupiała poetów, pisarzy, muzyków i malarzy. Od 1912 był redaktorem przeglądu literackiego Mercure de France. W 1935 przejął kierownictwo nad przeglądem oraz nad jego wydawnictwem. W 1938 z powodu swojego antywojennego nastawienia, został zastąpiony przez Jacques'a Bernarda, lecz wrócił na stanowisko w 1945 (był w posiadaniu większości akcji firmy).
Kiedy ogłoszono wybuch I wojny światowej, Duhamel wstąpił do wojska, gdzie przez 4 lata pracował jako chirurg – często w niebezpiecznych sytuacjach. To bolesne doświadczenie dało dość materiału na dwa dzieła prozatorskie, które przyniosły mu natychmiastowy sukces: Vie des martyrs (Droga męczenników) i Civilisation (Nagroda Goncourtów w 1918). Gdy wrócił do cywila, poświęcił się literaturze i obronie ludzkiej cywilizacji. W 1919 znalazł dwa zakątki w Val-d'Oise, gdzie odtąd spędzał letnie wakacje (Vallée-du-Sausseron oraz Valmondois).
W 1926 r. ogłosił w prasie apel o uwolnienie więźniów politycznych w Polsce. Apel, nieuzgodniony ze stroną polską, spowodował bojkot ze strony polskiego środowiska literackiego podczas wizyty w kraju w tym samym roku. Zajmowała się nim wtedy późniejsza pisarka i feministka Irena Krzywicka, z którą się zaprzyjaźnił[1].
W 1935 Duhamel został wybrany na 30. przewodniczącego Académie française. W latach 1930–1940 jeździł na wiele konferencji we Francji i za granicą, przemawiając na temat języka i kultury francuskiej, a także promując ideę cywilizacji opartej na ludzkim sercu, a nie na postępie technicznym. W latach 1933–1945 opublikował Kronikę rodu Pasquier.
W czasie II wojny światowej twórczość Duhamel'a była zakazana przez Niemców. Wykazał się odwagą w swoim sprzeciwie wobec okupacji, za co później chwalił go Charles de Gaulle.
Po wojnie Duhamel został prezesem Alliance française i wrócił do swoich przemówień na temat kultury francuskiej. Od 1960 pogarszało się jego zdrowie, co zmusiło go do zaniechania części swojej działalności. Zmarł 6 lat później w swoim ulubionym miejscu wypoczynku, Valmondois.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Wielki Orderu Legii Honorowej[2]
- Komandor Orderu Sztuki i Literatury[2]
- Krzyż Wojenny 1939-1945[2]
- Komandor Orderu Zdrowia Publicznego[2]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- ISNI: 0000000368643232, 0000000121371650
- VIAF: 66466573
- LCCN: n50039001
- GND: 118672630
- NDL: 00438348
- LIBRIS: pm1331t700nklts
- BnF: 11901017t
- SUDOC: 026842181
- NLA: 35048288
- NKC: jn19990001897
- DBNL: duha002
- BNE: XX847345
- NTA: 069834016
- BIBSYS: 90153441
- CiNii: DA01392314
- Open Library: OL2345904A, OL115900A
- PLWABN: 9810623699205606
- NUKAT: n93125052
- J9U: 987007260784805171
- PTBNP: 34067
- CANTIC: a10595193
- LNB: 000087676
- NSK: 000031985
- CONOR: 22783587
- ΕΒΕ: 122010
- BLBNB: 000661235
- KRNLK: KAC199607545
- LIH: LNB:V*159889827;=Br
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.