خیام اگر ز باده مستی، خوش باش | | با ماهرخی اگر نشستی، خوش باش |
چون عاقبت کار جهان نیستی است | | انگار که نیستی، چو هستی خوش باش |
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ | | ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
گویند کسان بهشت با حور خوش است | | من میگویم که آب انگور خوش است |
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار | | کاواز دهل شنیدن از دور خوش است |
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ | | ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
گر من ز می مُغانه مستم، هستم، | | گر کافِر و گَبْر و بتپرستم، هستم |
هر طایفهای به من گمانی دارد، | | من زانِ خودم، چُنانکه هستم هستم |
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ | | ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
گویند بهشت و حوض کوثر باشد | | جوی می و شیر و شهد و شکر باشد |
پر کن قدح باده و بر دستم نه | | نقدی ز هزار نسیه بهتر باشد |
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ | | ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
صانع به جهان کهنه همچون ظرفی است | | آبی است به معنا و به ظاهر برفی است |
بازیچه کفر و دین به طفلان بسپار | | بگذر زمقامی که خدا هم حرفی است |
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ | | ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
چون مُرده شوم، خاکِ مرا گُم سازید، | | احوالِ مرا عبرتِ مردم سازید؛ |
خاک تن من به باده آعشته کنید، | | وَز کالبدم خشتِ سَرِ خُم سازید |