Плошча Перамогі (станцыя метро, Мінск)
«Плошча Перамогі» руск.: Площадь Победы | |
---|---|
Маскоўская лінія | |
Мінскі метрапалітэн | |
![]() Станцыя ў лістападзе 2020 года | |
Дата адкрыцця | 29 чэрвеня 1984 года |
Раён | Цэнтральны, Партызанскі |
Тып | калонная трохпралётная дробнага залажэння |
Глыбіня залажэння, м | 14[1] |
Колькасць платформаў | 1 |
Тып платформы | астраўная |
Форма платформы | прамая |
Архітэктары | Барыс Міхайлавіч Ларчанка і Барыс Эмануілавіч Школьнікаў |
Мастакі | Уладзімір Іванавіч Стальмашонак і Валерый Цімафеевіч Даўгала |
Узведзена | Мінскметрабуд |
Выхад да вуліц |
Праспекты: Незалежнасці, Машэрава Вуліцы: Кісялёва, Захарава, Фрунзэ, Камуністычная, Казлова |
Наземны транспарт | Аўтобусы: 18, 19, 26, 26а, 39, 100; Трамваі: 1, 3, 4, 6, 11 |
Час адкрыцця | 5:36 |
Час закрыцця | 2:01 |
Код станцыі | 117 |
Суседнія станцыі | Плошча Якуба Коласа і Кастрычніцкая |
![]() |
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/2004._Stamp_of_Belarus_0591.jpg/220px-2004._Stamp_of_Belarus_0591.jpg)
Плошча Перамогі (трансліт.: Plošča Pieramohi) — станцыя Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна. Адкрыта 26 чэрвеня 1984 года ў складзе першай чаргі мінскага метро. Размешчана на Маскоўскай лініі, паміж станцыямі «Плошча Якуба Коласа» і «Кастрычніцкая».
Будаўніцтва
[правіць | правіць зыходнік]Станцыя
[правіць | правіць зыходнік]Будаўніцтва пачалося ўвесну 1980 года, першая паля забіта 2 кастрычніка 1980 года. У якасці праекта станцыі выбраны зменены (вышыня столі павялічана з 4,2 метраў да 5,1 метра)[2] тыпавы праект калонай трохпралётнай станцыі са зборных жалезабетонных элементаў, пастаўкамі якіх займаўся Мінскі завод жалезабетонных вырабаў[3]. Станцыя «Плошча Якуба Коласа» пабудавана па праекце архітэктараў Б. Ларчанкі, Б. Школьнікава, мастакоў У. Стальмашонка, В. Даўгалы[4]. Дэкаратыўнае афармленне столі і Вянок Славы ў Зале цырыманіялаў выканаў Вячаслаў Позняк[5].
З прычыны таго, што катлаван станцыі знаходзіўся блізка да гістарычнай забудовы праспекта Незалежнасці, для будаўніцтва станцыі выкарыстаны метад «сцяна ў грунце»: па перыметры катлавана выканана суцэльная сцяна з буранабіўных паляў. Для будаўніцтва станцыі меркавалі перанесці манумент Перамогі, аднак гэтага ўдалося пазбегнуць[3].
З прычыны таго, што станцыя размешчана каля ракі Свіслач, пры распрацоўцы катлавана было неабходна пераадолець два пласты ваданоснага грунта. Для рашэння гэтай праблемы былі прасвідраваны глыбінныя свідравіны, з якіх вада адпампоўвалася помпамі.
Трамвайныя пуці, якія перасякалі праспект, на час будаўніцтва, былі перакладзены бліжэй да плошчы Перамогі[4].
Перагонныя тунэлі
[правіць | правіць зыходнік]У студзені 1982 года змантаваны, тунэлепраходчы шчыт тыпу «ЩН-IX», раней выкарыстаны пры будаўніцтве Крыварожскага скораснага трамвая. Для праходу пад Свіслаччу разглядалася некалькі варыянтаў. Замарозка грунта пад ракой была прызнана занадта дарогай, адвод вады ў вадасцёкавы калектар «Цэнтр» таксама не ўдаўся. У выніку на ўчастку Свіслачы над будучым тунэлем была збудавана земляная дамба шырынёй 38 метраў, праз якую прапусцілі дзесяць труб даўжынёй 43 метры і дыяметрам 1 метр. Такім чынам вада «абыходзіла» будпляцоўку тунэля над ёй. Тунэль быў пройдзены за 12 дзён[3].
Да станцыйных пуцей, які адыходзяць ад станцыі ў бок «Кастрычніцкай», далучаецца злучальная галіна да Аўтазаводской лініі.
Архітэктура
[правіць | правіць зыходнік]Станцыя «Плошча Перамогі» зручна звязаная з падземнымі пераходамі. Выкананая са зборных жалезабетонных канструкцый з шагам калон 6 м. У аснове архітэктурна-мастацкага рашэння станцыі — тэма гераічнай перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне. Урачысты строй 34 бела-мармуровых калон, завершаных свяцільнямі са шкла залацістага колеру, сімвалізуюць святочны салют. Перад уваходам у перонную залу над эскалатарамі вітраж з выявамі Кургана Славы, ордэна «Перамога», манумента Перамогі. У аддзелцы выкарыстаны граніт чырвонага і шэрага колераў.
Выхады
[правіць | правіць зыходнік]Вестыбюль у бок вуліцы Казлова абсталяваны трыма эскалатарамі тыпу ЭТ-5[6]. Над імі знаходзяцца тры вітражы. Выхад вядзе ў падземны пешаходны пераход, які выходзіць да вуліцы Казлова, праспектаў Незалежнасці і Машэрава. Найбліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту дазваляюць перасесці на аўтобусы № 19 і 100, і трамваі № 1, 3, 4, 6, 11.
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Plo%C5%A1%C4%8Da_Pieramohi_%28Minsk_Metro_station%29_2020_14.jpg/220px-Plo%C5%A1%C4%8Da_Pieramohi_%28Minsk_Metro_station%29_2020_14.jpg)
Вестыбюль у бок плошчы Перамогі вядзе ў круглы пешаходны пераход пад ёй. Ён мае выхады да вуліц Захарава і Кісялёва, праспекта Незалежнасці і манумента Перамогі. Унутры пераходу знаходзяцца аб’екты гандлю і мемарыяльная зала пад плошчай. На сцяне залы замацавана выява Зоркі Героя Савецкага Саюза і пліты з імёнамі 566 чалавек, якія бралі ўдзел у вызваленні БССР.[6] У цэнтры залы размяшчаецца «вянок Славы» выкананы са шкла з падсвятленнем знутры.
У час капітальнага рамонту, які праходзіў са жніўня 2019 года па 9 мая 2020 года[7] пераход часткова зачынялі, была праведзена рэканструкцыя асвятлення. У час работ было знішчана арыгінальнае афармленне ўваходаў у пераход: выкананыя з металічных літар назвы станцыі заменены на рэкламныя лайтбоксы, арыгінальнае аздабленне сцен з белага мармуру была заменена на чорны керамаграніт.
Найбліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту дазваляюць перасесці на аўтобусы № 18, 26, 26а, 39, 100.
Галерэя
[правіць | правіць зыходнік]Зноскі
- ↑ Трэцяя Лінія. Глыбіня станцый Мінскага метрапалітэна (англ.). Medium (23 чэрвеня 2020). Праверана 3 лістапада 2020.
- ↑ Вікторыя Сямёнавіч. У метро як у музеі: што стварылі рыжскія і маскоўскія мастакі для мінскай падземкі? (руск.)(недаступная спасылка). «Мінск-Навіны» (22 лютага 2019). Архівавана з першакрыніцы 9 снежня 2020. Праверана 4 лістапада 2020.
- ↑ а б в darriuss. Раёны-кварталы: як 30 гадоў назад у Мінску з'явілася метро - Нерухомасць Onliner (руск.). Onliner (30 чэрвеня 2014). Праверана 4 лістапада 2020.
- ↑ а б Мінскі метрапалітэн // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
- ↑ Л. Ф. Салавей. Позняк Вячаслаў Аляксандравіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 9. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9).
- ↑ а б Станцыя «Плошча Перамогі» (руск.). Мир метро (4 лістапада 2019). Праверана 4 лістапада 2020.
- ↑ Як выглядае плошча Перамогі пасля рэканструкцыі. Фотафакт Чытаць цалкам: https://news.tut.by/society/680503.html(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 26 кастрычніка 2020. Праверана 4 снежня 2020.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Мінскі метрапалітэн // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Плошча Перамогі (станцыя метро, Мінск)
Text is available under the CC BY-SA 4.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.